Όταν η άμυνα του Ιράν περνά από την κοινωνία – Το συγκλονιστικό στρατιωτικό πείραμα των Φρουρών της Επανάστασης
Λίγες ημέρες πριν από την 46η επέτειο της «Ιερής Άμυνας», όπως αποκαλείται στο Ιράν ο πόλεμος του 1980–1988 με το Ιράκ του Saddam Hussein, η Τεχεράνη έστειλε μια εικόνα πολύ διαφορετική από εκείνες που συνήθως συνοδεύουν μια στρατιωτική κινητοποίηση.
Δεν πρωταγωνιστούσαν άρματα μάχης, επαγγελματίες στρατιώτες ή επίλεκτες μονάδες.
Στο επίκεντρο βρίσκονταν απλοί πολίτες.
Άνδρες και γυναίκες, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, συμμετείχαν στις 18 Σεπτεμβρίου στις ασκήσεις Janfadaa-ye Iran, μια πρωτοβουλία που επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνική διάθεση για υπεράσπιση της χώρας σε οργανωμένη δύναμη πολιτικής και εθνικής άμυνας.
Σύμφωνα με τον Mohammad Rasoulollah, τον διοικητή του αρχηγείου των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), στρατηγός Hassan Hassanzadeh, περίπου 500.000 άνθρωποι είχαν δηλώσει συμμετοχή στην κινητοποίηση της Τεχεράνης, ενώ οι οργανωτές είχαν σχεδιάσει άσκηση για τουλάχιστον 313.000 συμμετέχοντες.
Το σημαντικότερο στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι ένας αριθμός.
Είναι η λογική πάνω στην οποία οικοδομείται ολόκληρη η πρωτοβουλία: η αντίληψη ότι σε μια περίοδο μεγάλης εξωτερικής πίεσης η άμυνα μιας χώρας δεν περιορίζεται στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά επεκτείνεται στις γειτονιές, στις υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, στην κοινωνική αλληλεγγύη και στην ικανότητα των πολιτών να παραμένουν λειτουργικοί μέσα σε μια κρίση.
Από μια δήλωση ετοιμότητας σε μαζικό δίκτυο
Η εκστρατεία Janfadaayan-e Iran ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2026, μετά τη μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση στην οποία ενεπλάκησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Στην αρχική της μορφή δεν αποτελούσε έναν νέο τακτικό στρατό.
Ήταν περισσότερο ένα εθνικό μητρώο ανθρώπων που δήλωναν ότι, εάν η χώρα βρισκόταν ξανά σε συνθήκες πολέμου, ήταν διατεθειμένοι να προσφέρουν.
Από εκεί και πέρα η κλίμακα άλλαξε δραματικά.
Οι διοργανωτές της εκστρατείας υποστηρίζουν ότι περισσότεροι από 31,6 εκατομμύρια Ιρανοί έχουν εγγραφεί.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Sasan Zare, το 32% των εγγεγραμμένων είναι γυναίκες, ενώ η πλειονότητα είναι κάτω των 46 ετών.
Αυτό ακριβώς διαφοροποιεί το Janfadaa από μια συμβατική στρατιωτική επιστράτευση.
Δεν παρουσιάζεται ως δύναμη εκατομμυρίων ενόπλων μαχητών.
Επιχειρεί να χαρτογραφήσει τις δυνατότητες μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Ορισμένοι δηλώνουν έτοιμοι να συμμετάσχουν σε στρατιωτικά ή καθήκοντα ασφαλείας.
Άλλοι προσφέρονται για διάσωση και παροχή βοήθειας, κοινωνική εργασία, πολιτιστικές και επικοινωνιακές δραστηριότητες ή οικονομική υποστήριξη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο Zare, περίπου 26% επέλεξε στρατιωτικές ή δραστηριότητες ασφαλείας, ενώ από 20% δήλωσε ενδιαφέρον για επιχειρήσεις διάσωσης και για κοινωνική προσφορά.
Με άλλα λόγια, η λογική είναι ευρύτερη: σε έναν σύγχρονο πόλεμο η ανθεκτικότητα μιας χώρας κρίνεται όχι μόνο από το πόσα όπλα διαθέτει, αλλά και από το αν τα νοσοκομεία, οι υπηρεσίες, οι κοινότητες και οι μηχανισμοί πολιτικής προστασίας μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν.
Η εσωτερική γραμμή άμυνας
Για τους Ιρανούς σχεδιαστές ασφαλείας, το ζήτημα έχει ιδιαίτερη σημασία.
Εάν οι τακτικές ένοπλες δυνάμεις και οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης χρειαστεί να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση μιας εξωτερικής επίθεσης, τότε η προστασία κρίσιμων υποδομών και η διατήρηση της τάξης στο εσωτερικό δημιουργούν μια δεύτερη τεράστια απαίτηση σε προσωπικό.
Σε αυτό το σημείο το Janfadaa αποκτά στρατηγική αξία.
Η ιρανική ηγεσία αντιμετωπίζει τις εσωτερικές αναταραχές όχι απομονωμένα αλλά μέσα στο πλαίσιο της αντιπαράθεσής της με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Κατά τις ταραχές των αρχών του 2026, η Τεχεράνη κατηγόρησε ξένους παράγοντες ότι επιχειρούσαν να αξιοποιήσουν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και ένοπλες ομάδες.
Η Mossad, από την πλευρά της, είχε δημοσίως απευθυνθεί στους Ιρανούς μέσω περσόγλωσσης ανάρτησης καλώντας τους να κατέβουν στους δρόμους και δηλώνοντας ότι βρισκόταν μαζί τους «στο πεδίο». Η σχετική δημόσια τοποθέτηση καταγράφηκε τότε και από διεθνή μέσα.
Από την οπτική της Τεχεράνης, επομένως, εξωτερική σύγκρουση και εσωτερική ασφάλεια μπορούν να αποτελέσουν δύο όψεις της ίδιας κρίσης.
Η απάντηση που φαίνεται να διαμορφώνεται είναι η δημιουργία ενός μεγάλου ανθρώπινου αποθέματος το οποίο θα μπορεί, εφόσον χρειαστεί, να προστατεύσει υποδομές, να συνδράμει την πολιτική προστασία και να υποστηρίξει τις κρατικές υπηρεσίες, αφήνοντας τις επαγγελματικές στρατιωτικές δυνάμεις διαθέσιμες για το κύριο πολεμικό μέτωπο.
Οι άνθρωποι πίσω από τους αριθμούς
Πίσω από τις εκατομμύρια εγγραφές υπάρχουν διαφορετικά προσωπικά κίνητρα.
Στην πλατεία Ekhtiyariyeh της βόρειας Τεχεράνης, πολίτες συγκεντρώνονται επί μήνες σε εκδηλώσεις υποστήριξης προς τη χώρα και το πολιτικό σύστημα.
Σύμφωνα με το Cradle, οι συγκεντρώσεις συνεχίστηκαν ακόμη και σε περιόδους κακοκαιρίας αλλά και κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών σε κοντινές στρατιωτικές και αμυντικές εγκαταστάσεις.
Η 54χρονη Sediqeh περιέγραψε τη συμμετοχή της ως μήνυμα ότι οι Ιρανοί παραμένουν παρόντες και δεν υποχωρούν.
Η Sadat, εκπαιδευτικός περίπου 50 ετών, συνέδεσε την επιλογή της με την ιδέα της θυσίας για την πατρίδα.
Ο 39χρονος Hussein βλέπει την καμπάνια ως επίδειξη αντοχής και λαϊκής στήριξης.
Ο 51χρονος κληρικός Bahadori, ο οποίος μετακινείται κάθε βράδυ από το κέντρο της Τεχεράνης στην περιοχή, συνδέει τη συμμετοχή του ταυτόχρονα με την πίστη και με την έννοια της πατρίδας.
Ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κανείς πολιτικά την Ισλαμική Δημοκρατία, οι μαρτυρίες αυτές αναδεικνύουν ένα στοιχείο που συχνά χάνεται όταν το Ιράν περιγράφεται αποκλειστικά μέσα από πυραύλους, κυρώσεις και γεωπολιτικές συγκρούσεις: πίσω από το κράτος υπάρχει μια κοινωνία με ισχυρές ιστορικές μνήμες γύρω από την εισβολή, τον πόλεμο και την εθνική ανεξαρτησία.
Η μνήμη του πολέμου με το Ιράκ εξακολουθεί να έχει ιδιαίτερο βάρος.
Ο οκταετής πόλεμος άφησε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και ενσωματώθηκε βαθιά στη συλλογική ταυτότητα της μεταεπαναστατικής περιόδου.
Η σημερινή ρητορική της «άμυνας της πατρίδας» αντλεί σε μεγάλο βαθμό από εκείνο το ιστορικό απόθεμα.
Χίλια τάγματα και ένα διαφορετικό μοντέλο άμυνας
Το επόμενο βήμα είναι η οργάνωση.
Οι υπεύθυνοι του Janfadaa σχεδιάζουν την ανάπτυξη της καμπάνιας πέρα από την Τεχεράνη, με ασκήσεις και κινητοποιήσεις σε άλλες επαρχίες.
Παράλληλα προβλέπεται εκπαίδευση τόσο σε ζητήματα στρατιωτικής ετοιμότητας όσο και σε διάσωση και παροχή πρώτων βοηθειών, σε συνεργασία με τον Ερυθρό Σταυρό του Ιράν.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό που έχει παρουσιαστεί δημοσίως, εθελοντές πρόκειται σταδιακά να ενταχθούν σε περίπου 1.000 τάγματα «εθνικής αντίστασης».
Πρέπει να σημειωθεί πως η μετάβαση από μια απλή ηλεκτρονική εγγραφή σε διαδικασία εκπαίδευσης και οργανωμένης ένταξης είναι ήδη η σημαντικότερη εξέλιξη του προγράμματος.
Το πείραμα του Ιράν έχει επομένως μια πολύ ευρύτερη διάσταση.
Μια χώρα που θεωρεί πιθανό ότι θα ξαναβρεθεί αντιμέτωπη με στρατιωτική επίθεση επιχειρεί να μετατρέψει μέρος της κοινωνίας της σε οργανωμένο σύστημα ανθεκτικότητας.
Όχι όλοι στρατιώτες. Όχι όλοι οπλισμένοι. Αλλά πολίτες με προκαθορισμένο ρόλο, στοιχειώδη εκπαίδευση και γνώση του πού μπορούν να προσφέρουν όταν ξεσπάσει μια κρίση.
Αυτή ίσως είναι και η ουσία του Janfadaa.
Η κοινωνία είναι η ισχύς του Ιράν
Η ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται αποκλειστικά από τον αριθμό των αεροσκαφών ή των πυραύλων του.
Μετριέται επίσης από το πόσο γρήγορα μπορεί μια κοινωνία να απορροφήσει ένα πλήγμα, να διατηρήσει τις βασικές της λειτουργίες και να συνεχίσει να οργανώνεται.
Στην Τεχεράνη, τον Σεπτέμβριο του 2026, το Ιράν επιχείρησε να δείξει ακριβώς αυτό: ότι απέναντι στην προοπτική μιας νέας σύγκρουσης θέλει να διαθέτει όχι μόνο έναν στρατό πίσω από τα σύνορά του, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας του έτοιμο να συμμετάσχει στην άμυνα, στη διάσωση και στη διατήρηση της συνοχής της χώρας.
Και αυτή η προσπάθεια —είτε εξελιχθεί τελικά σε αποτελεσματική αμυντική δομή είτε αποδειχθεί περισσότερο συμβολική— αποτελεί ήδη ένα από τα πιο φιλόδοξα πειράματα μαζικής πολιτικής κινητοποίησης που έχει επιχειρήσει το σύγχρονο Ιράν.
www.bankingnews.gr
Δεν πρωταγωνιστούσαν άρματα μάχης, επαγγελματίες στρατιώτες ή επίλεκτες μονάδες.
Στο επίκεντρο βρίσκονταν απλοί πολίτες.
Άνδρες και γυναίκες, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, συμμετείχαν στις 18 Σεπτεμβρίου στις ασκήσεις Janfadaa-ye Iran, μια πρωτοβουλία που επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνική διάθεση για υπεράσπιση της χώρας σε οργανωμένη δύναμη πολιτικής και εθνικής άμυνας.
Σύμφωνα με τον Mohammad Rasoulollah, τον διοικητή του αρχηγείου των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), στρατηγός Hassan Hassanzadeh, περίπου 500.000 άνθρωποι είχαν δηλώσει συμμετοχή στην κινητοποίηση της Τεχεράνης, ενώ οι οργανωτές είχαν σχεδιάσει άσκηση για τουλάχιστον 313.000 συμμετέχοντες.
Το σημαντικότερο στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι ένας αριθμός.
Είναι η λογική πάνω στην οποία οικοδομείται ολόκληρη η πρωτοβουλία: η αντίληψη ότι σε μια περίοδο μεγάλης εξωτερικής πίεσης η άμυνα μιας χώρας δεν περιορίζεται στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά επεκτείνεται στις γειτονιές, στις υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, στην κοινωνική αλληλεγγύη και στην ικανότητα των πολιτών να παραμένουν λειτουργικοί μέσα σε μια κρίση.
Από μια δήλωση ετοιμότητας σε μαζικό δίκτυο
Η εκστρατεία Janfadaayan-e Iran ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2026, μετά τη μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση στην οποία ενεπλάκησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Στην αρχική της μορφή δεν αποτελούσε έναν νέο τακτικό στρατό.
Ήταν περισσότερο ένα εθνικό μητρώο ανθρώπων που δήλωναν ότι, εάν η χώρα βρισκόταν ξανά σε συνθήκες πολέμου, ήταν διατεθειμένοι να προσφέρουν.
Από εκεί και πέρα η κλίμακα άλλαξε δραματικά.
Οι διοργανωτές της εκστρατείας υποστηρίζουν ότι περισσότεροι από 31,6 εκατομμύρια Ιρανοί έχουν εγγραφεί.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Sasan Zare, το 32% των εγγεγραμμένων είναι γυναίκες, ενώ η πλειονότητα είναι κάτω των 46 ετών.
Αυτό ακριβώς διαφοροποιεί το Janfadaa από μια συμβατική στρατιωτική επιστράτευση.
Δεν παρουσιάζεται ως δύναμη εκατομμυρίων ενόπλων μαχητών.
Επιχειρεί να χαρτογραφήσει τις δυνατότητες μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Ορισμένοι δηλώνουν έτοιμοι να συμμετάσχουν σε στρατιωτικά ή καθήκοντα ασφαλείας.
Άλλοι προσφέρονται για διάσωση και παροχή βοήθειας, κοινωνική εργασία, πολιτιστικές και επικοινωνιακές δραστηριότητες ή οικονομική υποστήριξη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο Zare, περίπου 26% επέλεξε στρατιωτικές ή δραστηριότητες ασφαλείας, ενώ από 20% δήλωσε ενδιαφέρον για επιχειρήσεις διάσωσης και για κοινωνική προσφορά.
Με άλλα λόγια, η λογική είναι ευρύτερη: σε έναν σύγχρονο πόλεμο η ανθεκτικότητα μιας χώρας κρίνεται όχι μόνο από το πόσα όπλα διαθέτει, αλλά και από το αν τα νοσοκομεία, οι υπηρεσίες, οι κοινότητες και οι μηχανισμοί πολιτικής προστασίας μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν.
Η εσωτερική γραμμή άμυνας
Για τους Ιρανούς σχεδιαστές ασφαλείας, το ζήτημα έχει ιδιαίτερη σημασία.
Εάν οι τακτικές ένοπλες δυνάμεις και οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης χρειαστεί να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση μιας εξωτερικής επίθεσης, τότε η προστασία κρίσιμων υποδομών και η διατήρηση της τάξης στο εσωτερικό δημιουργούν μια δεύτερη τεράστια απαίτηση σε προσωπικό.
Σε αυτό το σημείο το Janfadaa αποκτά στρατηγική αξία.
Η ιρανική ηγεσία αντιμετωπίζει τις εσωτερικές αναταραχές όχι απομονωμένα αλλά μέσα στο πλαίσιο της αντιπαράθεσής της με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Κατά τις ταραχές των αρχών του 2026, η Τεχεράνη κατηγόρησε ξένους παράγοντες ότι επιχειρούσαν να αξιοποιήσουν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και ένοπλες ομάδες.
Η Mossad, από την πλευρά της, είχε δημοσίως απευθυνθεί στους Ιρανούς μέσω περσόγλωσσης ανάρτησης καλώντας τους να κατέβουν στους δρόμους και δηλώνοντας ότι βρισκόταν μαζί τους «στο πεδίο». Η σχετική δημόσια τοποθέτηση καταγράφηκε τότε και από διεθνή μέσα.
Από την οπτική της Τεχεράνης, επομένως, εξωτερική σύγκρουση και εσωτερική ασφάλεια μπορούν να αποτελέσουν δύο όψεις της ίδιας κρίσης.
Η απάντηση που φαίνεται να διαμορφώνεται είναι η δημιουργία ενός μεγάλου ανθρώπινου αποθέματος το οποίο θα μπορεί, εφόσον χρειαστεί, να προστατεύσει υποδομές, να συνδράμει την πολιτική προστασία και να υποστηρίξει τις κρατικές υπηρεσίες, αφήνοντας τις επαγγελματικές στρατιωτικές δυνάμεις διαθέσιμες για το κύριο πολεμικό μέτωπο.
Οι άνθρωποι πίσω από τους αριθμούς
Πίσω από τις εκατομμύρια εγγραφές υπάρχουν διαφορετικά προσωπικά κίνητρα.
Στην πλατεία Ekhtiyariyeh της βόρειας Τεχεράνης, πολίτες συγκεντρώνονται επί μήνες σε εκδηλώσεις υποστήριξης προς τη χώρα και το πολιτικό σύστημα.
Σύμφωνα με το Cradle, οι συγκεντρώσεις συνεχίστηκαν ακόμη και σε περιόδους κακοκαιρίας αλλά και κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών σε κοντινές στρατιωτικές και αμυντικές εγκαταστάσεις.
Η 54χρονη Sediqeh περιέγραψε τη συμμετοχή της ως μήνυμα ότι οι Ιρανοί παραμένουν παρόντες και δεν υποχωρούν.
Η Sadat, εκπαιδευτικός περίπου 50 ετών, συνέδεσε την επιλογή της με την ιδέα της θυσίας για την πατρίδα.
Ο 39χρονος Hussein βλέπει την καμπάνια ως επίδειξη αντοχής και λαϊκής στήριξης.
Ο 51χρονος κληρικός Bahadori, ο οποίος μετακινείται κάθε βράδυ από το κέντρο της Τεχεράνης στην περιοχή, συνδέει τη συμμετοχή του ταυτόχρονα με την πίστη και με την έννοια της πατρίδας.
Ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κανείς πολιτικά την Ισλαμική Δημοκρατία, οι μαρτυρίες αυτές αναδεικνύουν ένα στοιχείο που συχνά χάνεται όταν το Ιράν περιγράφεται αποκλειστικά μέσα από πυραύλους, κυρώσεις και γεωπολιτικές συγκρούσεις: πίσω από το κράτος υπάρχει μια κοινωνία με ισχυρές ιστορικές μνήμες γύρω από την εισβολή, τον πόλεμο και την εθνική ανεξαρτησία.
Η μνήμη του πολέμου με το Ιράκ εξακολουθεί να έχει ιδιαίτερο βάρος.
Ο οκταετής πόλεμος άφησε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και ενσωματώθηκε βαθιά στη συλλογική ταυτότητα της μεταεπαναστατικής περιόδου.
Η σημερινή ρητορική της «άμυνας της πατρίδας» αντλεί σε μεγάλο βαθμό από εκείνο το ιστορικό απόθεμα.
Χίλια τάγματα και ένα διαφορετικό μοντέλο άμυνας
Το επόμενο βήμα είναι η οργάνωση.
Οι υπεύθυνοι του Janfadaa σχεδιάζουν την ανάπτυξη της καμπάνιας πέρα από την Τεχεράνη, με ασκήσεις και κινητοποιήσεις σε άλλες επαρχίες.
Παράλληλα προβλέπεται εκπαίδευση τόσο σε ζητήματα στρατιωτικής ετοιμότητας όσο και σε διάσωση και παροχή πρώτων βοηθειών, σε συνεργασία με τον Ερυθρό Σταυρό του Ιράν.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό που έχει παρουσιαστεί δημοσίως, εθελοντές πρόκειται σταδιακά να ενταχθούν σε περίπου 1.000 τάγματα «εθνικής αντίστασης».
Πρέπει να σημειωθεί πως η μετάβαση από μια απλή ηλεκτρονική εγγραφή σε διαδικασία εκπαίδευσης και οργανωμένης ένταξης είναι ήδη η σημαντικότερη εξέλιξη του προγράμματος.
Το πείραμα του Ιράν έχει επομένως μια πολύ ευρύτερη διάσταση.
Μια χώρα που θεωρεί πιθανό ότι θα ξαναβρεθεί αντιμέτωπη με στρατιωτική επίθεση επιχειρεί να μετατρέψει μέρος της κοινωνίας της σε οργανωμένο σύστημα ανθεκτικότητας.
Όχι όλοι στρατιώτες. Όχι όλοι οπλισμένοι. Αλλά πολίτες με προκαθορισμένο ρόλο, στοιχειώδη εκπαίδευση και γνώση του πού μπορούν να προσφέρουν όταν ξεσπάσει μια κρίση.
Αυτή ίσως είναι και η ουσία του Janfadaa.
Η κοινωνία είναι η ισχύς του Ιράν
Η ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται αποκλειστικά από τον αριθμό των αεροσκαφών ή των πυραύλων του.
Μετριέται επίσης από το πόσο γρήγορα μπορεί μια κοινωνία να απορροφήσει ένα πλήγμα, να διατηρήσει τις βασικές της λειτουργίες και να συνεχίσει να οργανώνεται.
Στην Τεχεράνη, τον Σεπτέμβριο του 2026, το Ιράν επιχείρησε να δείξει ακριβώς αυτό: ότι απέναντι στην προοπτική μιας νέας σύγκρουσης θέλει να διαθέτει όχι μόνο έναν στρατό πίσω από τα σύνορά του, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας του έτοιμο να συμμετάσχει στην άμυνα, στη διάσωση και στη διατήρηση της συνοχής της χώρας.
Και αυτή η προσπάθεια —είτε εξελιχθεί τελικά σε αποτελεσματική αμυντική δομή είτε αποδειχθεί περισσότερο συμβολική— αποτελεί ήδη ένα από τα πιο φιλόδοξα πειράματα μαζικής πολιτικής κινητοποίησης που έχει επιχειρήσει το σύγχρονο Ιράν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών